Moeder, (i/ee)n Ambacht

Het centrum van je universum verschuift: het ligt in je armen!

2011-12-06T13:28:00.000-08:00

Ik blijf verbaasd over hoe alles compleet verandert met een nieuwe baby. De hele wereld op zijn kop. zo heftig, zo intens, zo mooi, alles in uitersten. Ons nieuwe meisje is vrij kalm, ik zeg vrij omdat ze gelukkig heel goed kan communiceren over wat ze wel en NIET wil, maar weer uiterst tevreden is wanneer je daar naar luistert. Ze kletst ze lacht, ze straalt en doet alles wat je van een 3 maanden oud wondertje mag verwachten en meer...

Ik weet dat ze haar debuut op internet al lang heeft gemaakt voor haar moeder daar eens aan toe komt maar bij deze presenteer ik met trots, ons lieve meisje:

Wat te doen als je wacht op een baby...

2011-08-20T12:39:00.000-07:00

De officiele due date is maandag aanstaande. Mijn vorige boefjes lieten graag op zich wachten, dus eigenlijk verwacht ik onze meid ook niet snel. Toch geeft het vanaf twee weken voor 'de' datum zo'n onrustig gevoel. wanneer? Hoe? enz. enz...

Dus wat doen we in de tussentijd?

Heeeeeeeeel veeeeel!!!!!:

Veel spelen en fietsen in en om het huis, eigenlijk vooral om het huis, maar dit koppie vond ik onweerstaanbaar.

Lekker kliederen en kleuren mengen...

Een geheel vernieuwd transportsysteem naar bed ontwikkelen...

Samen lezen...

Eindeloos lieveheersbeestjes en slakken zoeken...

Alvast aan het oefenen voor straks, en ja, Jesse speelt heel graag de baby in dit verhaal. Hij heeft ook al aangekondigd dat wanneer de baby eruit is, hij er weer in gaat. We hebben gepast en gemeten om hem ervan te overtuigen dat dat echt niet zal gaan maar hij blijft er stellig bij dat als de baby er eenmaal uit is, er WEL ruimte genoeg zal zijn voor hem.

Veel gezwommen, binnen en buiten...

Educatief gezien zeer veel vooruitgang geboekt ;-)

Lekker gelounged zoals vandaag:

En nog eentje van vandaag:

En dan nog als laatste, met grote tegenzin van mij, maar op veelvuldig verzoek... een buikfoto van twee weken geleden...

update eerste kwartaal 2011 (schaam schaam)

2011-04-28T23:38:00.000-07:00

Ach wat kan ik zeggen, ik ben niet zo'n moeder die keurig babyboekjes bijhoudt. Ik ben zelfs niet zo'n moeder die alle foto's netjes geordend per ontwikkelingsmaand in mapjes heeft (of uberhaupt per ontwikkelingmaand foto's maakt). Daarnaast vergeet ik regelmatig komische uitspraken op te schrijven die ik dan inderdaad vergeet. En hoe leuk ik bloggen ook vind (vooral bij mensen die hier heel consequent in zijn ;-) ik ga er niet vaak genoeg voor zitten. teveel obstakels (foto's op de computer zetten, draadje vinden, enz, enz, enz). Net zo'n voorbeeld is kaartjes sturen. Ik zou zo graag wat attenter zijn maar zoveel obstakels: kaartje kopen, me rot zoeken om het adres te vinden vervolgens oja een postzegel en dan de laatste stap... naar de postbus. En dan zou ik ook met verjaardagen net wat (lees: uberhaupt wat van me te laten horen!) attenter zijn als ik nou eindelijk mijn lang geplande voornemen zou uitvoeren om alle verjaardagen eens op mijn kalender (die ik sinds kort heb) te schrijven. Ik ben chaotisch en misschien volgens sommige van jullie als je dit leest een beetje lui in dat soort dingen. Maar na dit hele epistel over de zwakkere kanten van mijn karakter ;-) komt dan nu eindelijk: de update!

De afgelopen maanden zijn weer erg bewogen geweest, we hebben:

een tripje gemaakt naar oma in Zweden speciaal om haar te helpen met hout sjouwen (en daarnaast heel veel te sleeen, spelen en genieten van opa en oma ;-)

Leren fietsen zonder zijwieltjes! (eigenlijk mama opgedragen een helm te kopen en daarna gewoon weggefietst).

heel veel buitengespeeld, zie hier de grote ijsblokkenstudie ;-)

Lekker ontspannen bij Papa

Een nieuwe keuken gekregen waar natuurlijk eindeloos koekjes, cakejes en in dit geval pannenkoeken in gemaakt moeten worden

Deze pannenkoeken moeten natuurlijk worden opgegeten!

We hebben ook de nodige verjaardagen gevierd.

We hebben verlies meegemaakt.

We hebben slaapstrijd gehad...

En last but not lk least: bring out the pink, it's a girl!!!

Consumenten rapport: nieuwe stofzuiger

2010-12-11T12:21:00.000-08:00

We hebben hem al een tijdje, maar bij deze komt het oordeel: ;-)

Jesse is om! zodra hij lucht krijgt dat er gestofzuigd gaat worden rent hij op de trapkast af en schreeuwt "ik ook stogzuigen!" en "Mijn beurt!" Het liefst is hij hele dagen in de weer.

De andere heren van het huishouden, Simeon en papa zijn minder onverdeeld positief. Het verhoogde aantal decibellen kan hun goedkeuring jammer genoeg niet wegdragen ;-)

En ik, ik heb gemenge gevoelens, het is jammer dat er grote uitdagingen gepaard gaan bij het gebruiken van mijn nieuwe speeltje (namelijk een enthousiaste dwerg ervan overtuigen dat het nu echt 'mijn beurt' is!;-)... aan de andere kant zie ik toekomstperspectieven...

Mmm... wat denken jullie?

Laat dat heerlijke avondje maar komen...

2010-12-04T13:03:00.000-08:00

Na zo'n heerlijk dagje als vandaag!
Door de sneeuw en gladheid konden we helaas niet naar een feestje waar we graag naartoe wilden. Maar dat is ruimschoots goedgemaakt door een heerlijk dagje in en om het huis.

We hebben met de buurkinderen eindeloos in de sneeuw gespeeld en deze 'prachtige' sneeuwman gebouwd

En, heel belangrijk: geposeerd in de sneeuw ;-)!

Toen lekker binnen warme chocola gedronken en brownie gegeten (double chocolate! mmmmmm!).

En toen... gespeeld...

en, gespeeld...

Helaas kreeg ik het laatste filmpje van onze Ikea kast die werd omgebouwd tot klimrek (eigenlijk een dagelijkse gebeurtenis ;-) niet geladen.
en, gespeeld!!!!! Nu ligt het geheel op bed en nog even en ik mag ook lekker op 1 oor. Dat is toch genieten!

Korte uitspraak

2010-07-15T13:15:00.000-07:00

Simeon heeft enorme luieruitslag (voor het eerst in zijn bijna 2,5 jaar). Dus doe ik Maizena op zijn billen. Het werkt als een trein dus Simeon vraagt er zelf steeds om. Aangezien hij erg bezig is met zijn taalontwikkeling vraagt hij: 'mama, pak jij de jouzena?'

Het gevaarlijke knopje

2010-07-05T04:38:00.000-07:00

Simeon is een scherpe observeerder hij kijkt hele dagen goed om zich heen en vraagt steeds: 'wat doe je mama?', of: 'wat doet oma/papa/die meneer/mevrouw?' Hij weet inmiddels hoe dingen 'horen' en wijst mij hier regelmatig op: 'Mama, dat is het mes voor grote mensen daar moet je heeeeel voorzichtig mee snijden.' of: 'nee, dat moet je zo niet doen, dan gaat het stuk en dan wordt ik heeeeel voordietig'

Vorige week kwamen we van de afrit gereden. Er stond een auto met pech en die had zijn gevarenlichten aan. Ik reed eromheen en Simeon begon achter mij heel hard te praten. Mama mama, het varkensklokje/varkensknopje en het ging zo door...
Hij had zijn speen in zijn mond dus het duurde een tijdje voor ik hem verstond (alleen maar omdat hij gefrustreerd raakte en er maar heel duidelijk naar ging wijzen): 'mama het gevaarlijke knopje.' 'Je moet het gevaarlijke knopje indrukken!'

Tja dat heb ik maar gedaan ook al was er geen file...

Onder mijn boom, deel 2...

2010-05-23T11:39:00.000-07:00

Tja die boom heeft heel wat meegemaakt. Hij heeft me beschutting gebracht in de regen, wind en kou van de afgelopen tijd. En nu biedt hij me schaduw en verkoeling in dit heerlijke weer. En hij heeft me de rust een kalmte geboden om de besluiten te maken die gemaakt moesten worden.

Het roer gaat weer om. Gastouderschap leek ideaal te combineren met moederschap zoals ik het zie: veel tijd doorbrengen met mijn kinderen, goed letten op wat ze nodig lijken te hebben en hier adequaat op inspelen. Maar dit kwam in het gedrang. Ik kwam met mijn onlenige lijf (een blauwe maandag traumatische ballet ervaring heeft mij dat geleerd ;-) in een spagaat tussen de noden zien en ook daadwerkelijk de tijd vinden om hierop in te spelen. Dus heb ik besloten het gastouderschap in te dammen. Ik richt mij op mijn kinderen en wat ik denk dat ze nodig hebben. Op het moment is dat voor mijn oudste vooral veel tijd en aandacht ;-).

Verder richt ik mij op mijn freelancewerk als ontwikkellingspsycholoog en mijn vrijwilligerswerk in onze kerk en, last but not least: het komende thuisonderwijs wat wij hebben besloten te gaan geven.

En dames en heren (waarschijnlijk vooral dames ;-) het voelt goed. Ik ben weer rustig en voel weer visie en enthousiasme. Af en toe even onder zo'n boom zitten zou ik iedereen aanraden!

Onder mijn boom...

2010-04-10T12:41:00.000-07:00

Ik zit onder mijn boom...
Kennen jullie dat?
Een moment van bezinning, inspiratie een plek geven en al dat zweverige gedoe...

Ik doe dat nooit sereen hoor, dat onder mijn boom zitten. Ten eerste is mijn boom denkbeeldig, dus die raced overal met mij mee naartoe.

Ten tweede heb ik twee kinderen die graag heel dichtbij mij onder mijn boom zitten. De een praat erdoorheen en de ander gilt er ronduit doorheen (dat is trouwens echt niet normaal, het geluid dat onze jonste produceert!).

Ten derde ben ik ook niet het persoon dat rustig onder een boom gaat zitten om uit te vorsen wat ik wil. Ik ben meer het ene moment 'on top of the world', mega geinspireerd, vol plannen energie enz en het volgende moment zwaar ontmoedigd omdat mijn plannen weereens iets te onrealistisch zijn. Daarom heb ik nu besloten om onder mijn boom te gaan zitten en eens goed na te denken over realistische doelen voor de komende tijd. Maar eigenlijk ontwijk ik mijn boom op het moment. Keuzes maken lukt me nog even niet...
Dus schrijf ik een nutteloos logje terwijl mijn boom rustgevend boven mijn hoofd in de wind heen en weer wiegt.
Gelukkig is mijn boom geduldiger dan ik...

Pedagoochelen wordt pedagooglen, wordt... terug naar het gevoel...

2010-03-17T14:14:00.000-07:00

Ik wilde al van jongs af aan moeder worden. En vanaf jongs af aan heb ik dan ook besloten een perfecte moeder te worden. Zoals ik dat met alles besluit.
Ik zou van tevoren de 'theorie' kennen, (ben dan ook ontwikkelingspsychologe geworden) en dan zou ik deze uitvoeren. Het is toch gewoon een kwestie van zoveel mogelijk belonen en consequent negeren. Ik zou niet in de vele 'valkuilen' trappen waar ik andere moeders over hoorde of die ik zelf kon observeren.
De woordspeling pedagoochelen (een boek van Daphne Dekkers, ik ken het verder niet) vond ik erg vermakelijk maar begrepen deed ik het niet... nu wel!
Niemand kan je van tevoren vertellen wat voor dosis moederliefde je meekrijgt bij de geboorte van je kinderen en hoe genuanceerd alles plotseling wordt.
De volgende quote van Justine Mol (schrijfster van een boek over opvoeden zonder belonen en straffen) beschrijft heel accuraat hoe ik me vaak voel: "Als ik terugkijk op de jaren dat ik hen opvoedde, zie ik mezelf als koorddanser, voortdurend op zoek naar een wankel evenwicht tussen ingrijpen en op zijn beloop laten, sturen of loslaten in vertrouwen, de wet voorschrijven of samen afspraken maken. Is er één beste manier? Ik denk van niet. Voor het opvoeden van kinderen bestaat geen standaard-aanpak."
Tja en daar sta ik dan zonder mijn standaardhandleiding! Radeloos dat ik soms niet weet wat ik moet doen. Verdrietig dat ik het soms helemaal 'verkeerd' aanpak. Mijn pedagoochelen wordt pedagooglen op zoek naar de quick-fix, het ultieme antwoord. Het is er niet.
Ik moet weer terug naar mijn moederinstinct, daar ligt vaak het beste antwoord. En daarna moet ik eens flink diep inademen, lekker slapen, mezelf aanpakken en vrolijk aan de dag van morgen beginnen. Het is namelijk weer een frisse start!

Still alive

2010-01-20T12:54:00.000-08:00

Zoveel leuke logjes spoken door mijn hoofd.
Echtwaar, ik hoop dat je het gelooft.
Want tastbare bewijzen heb ik niet.
Geen beschrijvingen van verdriet.
Van hoogtepunten, of van vreugd.
Van genieten en van ondeugd.
Allemaal meegemaakt.
Maar nooit heeft het het web geraakt.
Dus bij deze een bericht...
Een teken van leven, in dit middelmatige (semi sinterklaas)... ge... DICHT!!!

Terug uit Zweden!!!

2009-11-25T12:26:00.000-08:00

Maandag zijn we terug gekomen van 11 dagen zweden. We waren namelijk bij mijn ouders op bezoek. Het was heerlijk! Ze hebben een prachtig huis gekocht buiten de stad, midden in de natuur. Het buitenleven daar is heerlijk en daar hebben we dan van genoten! Simeon is een echt buitenkind dus hij werd op zijn wenken bediend...

Elke dag een 'tukje wannelen'...

Thuiskomen in 'eigen' zweeds huisje...

appels plukken...

Appels sjouwen...

En dan terwijl mama appeltaarten bakt (beschrijf ik in volgend logje), lekker bijkomen met zijn broertje bij het vuurtje...

Op stap...

2009-11-07T14:07:00.000-08:00

Buiten is het guur en koud... tijd om... naar de kinderboerderij te gaan!!!
Dus togen tante N, Simeon Jesse en ik afgelopen dinsdag naar buiten. We hadden het rijk alleen... (gek he ;-)

Onze cowboy poseert...

Wel lastig zo'n windje...

Hij genoot...

De kleine Sjeik ook...

Zo hebben we kort maar krachtig een heel, heel, heel fris neusje gehaald.

Al met al een geslaagd uitje, dankjewel tante N!

Mijn bekentenissen...

2009-10-28T07:32:00.000-07:00

Dit is de 'honest bloggers award', die heb ik van M. heb gekregen... Ik voel mij zeer vereerd!!!

Maar nu is dat ook het moment van de waarheid, want ik moet 10 dingen vertellen die maar weinig mensen weten... Even denken...

Wist u dat...
1. Ik het liefste in Amerika zou wonen (Californie ofzo ;-)
2. Ik het liefst een groot gezin heb (6 kinderen ?)
3. Ik geen hutspot lust
4. Ik op 6 verschillende scholen heb gezeten
5. Ik 3 middelbare school diploma's heb`
6. Ik een lichte chocoladeverslaving heb
7. Ik absoluut niet van sporten hou
8. Ik ooit eens een blauwe maandag heb 'gesonjabakkerd'
9. Ik vroeger heel fanatiek heb paard gereden, dressuurwedstrijen en al
10. Ik ben getrouwd met mijn beste vriend

Nou dat viel best mee... ;-)

De 'Buuhman'

2009-10-16T21:01:00.000-07:00

Onze buurman is hovenier. Zijn tuin is keurig. Ongeveer vijf weken geleden was hij zijn heg aan het snoeien keek eens over de heg naar onze kant.
Iets bewoog hem om aan te bieden die ook maar even snel te doen. Ik was heel blij ;-).

Dit was een zeer indrukwekkende gebeurtenis voor Simeon. De 'buuhman' kwam door de voordeur onze tuin binnen en ging snoeien. 'buuhman heg noeien buuuuuuuuuuuuuh!!!!!' werd steeds herhaald. Dit is de afgelopen weken gebleven. Maar naast het snoeien van de heg is de buuhman een steeds grotere rol gaan spelen in ons dagelijks leven.

Zo rijdt de 'buuhman' in deze tractor...

En deze voorheftruck is hem ook niet onbekend...

Gelukkig heeft hij ook nog een motor...

Een ferrari, een raceauto, sleepwagen, eigenlijk alle auto's die we hebben worden bestuurd door de 'buuhman'.

Maar dat is niet alles. Als iets stuk is (zoals jammergenoeg onze vaatwasmachine) weet Simeon de oplossing: 'buuhman maken'!!!
Ondertussen verblijft onze 'buuhman' in complete onwetendheid. Ook is hij niet op de hoogte van de oplossing die Simeon heeft voor alle viezigheid in de wereld, van een omgevallen beker tot aan poep op straat: 'buuhman schoonmaken, doek pakken!!!

'Sesse Wakker'!!!

2009-10-07T06:53:00.000-07:00

Een veel gehoorde (twee woords)zin in ons huis is: 'Sesse wakker' het is een soort mengelmoes tussen een vraag en een statement. Het is in elk geval wat Simeon het liefts wil: Jesse wakker!!!

Als een (lichtelijk) vermoeide moeder vervolgens haar (zwaar) vermoeide jongste zoon probeert te laten slapen worden deze pogingen dan ook danig gesaboteerd... Er wordt aan zijn voetje getrokken, in zijn gezicht gepraat, gekust, ge... noem maar op of hele harde geluiden gemaakt in zijn buurt.

Eigenlijk willen ze allebei niet dat Jesse gaat slapen. Jesse niet omdat het leven zo leuk en interessant is en je maar beter geen minuut kan missen. Simeon niet omdat het gewoon zo gezellig is met Jesse in de buurt...

Onze Jesse...

2009-10-03T13:29:00.000-07:00

Onze Jesse weet heel goed wat hij wil. Hij is dan nog geen zes maanden maar communiceren kan hij!!!

Als hij wordt vastgehouden en hij wil naar iemand anders (meestal mama) dan leunt hij ernaartoe, schreeuwt hard en bij geen gehoor... huilt hij.

Als hij iets wil grijpen (zoals bijvoorbeeld nu het draadje van het internet) dan gooit hij zichzelf ernaartoe, grijpt het, schreeuwt hard en als hij het niet krijgt of het wordt afgepakt... u raadt het al... huilt hij. Dit huilen is niet zomaar huilen maar krijsen! Hij is ook niet af te leiden met een ander speeltje want hij blijft intens kijken naar hetgeen hij wil.

Hij houdt de wereld in de gaten, ook tijdens het drinken aan de borst leunt hij regelmatig naar achter om alles (desnoods ondersteboven)te kunnen zien, of kijkt ineens opzij en neemt dan (AU!) soms een stukje mama mee.

Sinds kort is hij zijn stem aan het ontdekken en schreeuwt en gilt de hele dag op zijn allerhardst. kortom: Jesse leeft intens, intens gelukkig met de dingen die hem lukken en intens gefrustreerd met wat hij nog niet voor elkaar krijgt.

En wij? wij leven intens met hem mee... Wij genieten volop van ons manneke en zijn hierdoor intens gelukkig, maar soms, (of eigenlijk vaak) ook best wel intens... heel intens... uhm... moe... ;-)

Logeren... hoe meer kinderen hoe meer vreugd!!!

2009-09-19T13:32:00.000-07:00

Twee weken geleden kreeg ik een telefoontje. Het was mijn lieve nichtje Feike van 4,5 die heel netjes praat en in volzinnen die voller dan vol zijn ;-). Zij vroeg mij of ze die zaterdag zou kunnen komen logeren. Die bewuste zaterdag kon niet maar we hebben direct afgesproken voor de zaterdag erop...

Deze zaterdag was het dus zover... Simeon stond al steeds bij het raam om te kijken of 'Veike" er al was, en Jesse... die deed eigelijk niet anders dan anders...

Maar ze kwam, het was erg gezellig. Simeon heeft lekker gerend en gespeeld, en Jesse genoot vooral erg van het knuffelen...

Al met al geslaagd en zeker voor herhaling vatbaar

Ze was er weer!!!

2009-09-16T11:21:00.000-07:00

Als Simeon s'ochtends wakker wordt zijn er een aantal mensen waar hij naar vraagt. Mama of papa natuurlijk (ligt eraan wie hem uit bed haalt;-) gevolgd door Jesse, opa en oma, 'anre' opa en oma, de buurkinderen en buurvriendin en zo heeft hij een varierend lijstje.
Iemand die er ook vaak tussen zit is Nina, het meisje waar wij oppassen. Nina heeft zonder dat ze het weet nog meer fans. De buurkinderen vragen ook regelmatig naar haar...
Nou gister en vandaag was het eindelijk weer zover... Ze was er weer!!!

Dat was genieten...

En zoals altijd geniet Jesse ook mee...

parallel spel

2009-09-16T11:12:00.000-07:00

Maandagochtend kwam buurvriendje spelen... Altijd gezellig!!! Zij toonden mij nogmaals wat er nu bedoeld wordt met parallel spel...

soms wat interactie...

De 'directeur' houdt alles in de gaten...

Mijn zoon: boefje... of kunstenaar?

2009-09-15T09:00:00.000-07:00

Dat hij een boefje is weten we... Hij had zelf zijn 'misstap' al bekend met 'mama voto' en het fototoestel dat ik daarbij in mijn handen gedrukt kreeg. De bewijsstukken zaten er bij ingesloten. De vraag die nu rest is... is hij een boefje die per ongeluk wat foto's maakte... of is hij een onbegrepen kunstenaar? oordeelt u zelf en de rest zal de toekomt wijzen ;-)

De papegaai zegt 'koptekopp' (oftewel koppiekraauw)

2009-09-12T14:13:00.000-07:00

Onze kleine papegaai Simeon krijgt veel te veel door. Als de telefoon het niet doet zegt hij 'rij op' en wil het klepje van de batterij openen, als we op een verjaardag zitten en de M&M's zijn op zegt hij 'MenM op, pakken?' bakt het bakje en wijst daarbij veelbetekend op de keuken. Als we naar de desbetreffende verjaardag zijn gereden in 'opa's auto' krijgen we dit de hele rit te horen, thuis gekomen weet hij ook feilloos de auto van oma en de auto van papa aan te wijzen (het blijft een jongetje ;-). Tja hij doet genoeg 'briljante' dingen om mij als moeder te doen stralen van trots! En wat zegt de papegaai zelf volgens Simeon... 'papa...koptekopp'!!!

Dat heet geloof ik... "Writer's block"

2009-09-09T10:20:00.000-07:00

Drie maanden geleden schreef ik mijn eerste post als enthousiast beginnend blogger. Sindsdien zijn er veel leuke dingen gebeurd om over te bloggen, maar steeds als ik over het stukje nadacht in mijn hoofd, kwam mijn perfectionistische aard boven en kreeg ik geen woord op papier... (of zullen we zeggen het digitale equivalent van papier ;-) En dan heb je natuurlijk ook nog eens nooit tijd om te bloggen (het valt me op dat ik nooit tijd heb voor dingen waar ik in kan 'falen' ;-)
Bij deze een bericht aan mijn 'enkele' trouwe volgers: ik zal proberen jullie wat te volgen te geven...

Als opwarmertje deze 2 foto's van ons uitstapje in Blijdorp om het heerlijke zomergevoel dat ik heb ervaren met jullie te delen...

Mijn kinderen: Simeon en Jesse

2009-06-13T13:48:00.001-07:00

Jesse en Simeon op 30-05 2009

Daarom ben ik gastouder...

2009-06-13T13:36:00.000-07:00

Van jongs af aan ben ik dol op kinderen. Ik heb veel oppasbaantjes gehad en heb ook altijd zelf een grote kinderwens gehad.

In 2001 ben ik psychologie gaan studeren aan de Erasmus universiteit in Rotterdam. Dit vanwege mijn grote interesse in kinderen en mensen in het algemeen. In 2005 ben ik afgestudeerd met een masters in de ontwikkelingpsychologie. Vanaf dat moment tot aan begin 2009 ben ik werkzaam geweest bij een schoolbegeleidingsdienst als onderwijsadviseur. Dit hield onder andere in dat ik leerkrachten adviseerde en ondersteunde in de omgang met bepaalde leerlingen, leerlingen met leerproblemen of die regelmatig regels overtreden. Dit was interessant werk dat ik altijd met veel plezier heb gedaan.

In februari 2008 ben ik bevallen van onze eerste zoon Simeon. Wat een wonder! En wat genoot ik ervan om moeder te zijn! Met pijn in mijn hart heb ik hem na 11 weken bij mijn gastouder achtergelaten om weer te gaan werken. Ik weet nog dat ik altijd jaloers was op de gastouder: 'kon ik haar baan maar hebben en lekker bij mijn kind zijn!' Pas bij de geboorte van onze tweede zoon Jesse (april 2009) besefte ik me: dat kan ook! Ik kan ook gastouder zijn... Ik zeg mijn baan op en ga ervoor!

Ik weet uit ervaring hoe moeilijk het kan zijn om je kind achter te moeten laten. Ik vond het zelf erg fijn om een betrouwbare gastouder te hebben. Nu wil ik die betrouwbare gastouder zijn!

In deze blog zal ik updates brengen over het leven als gastouder.